اینجا تموم شد.

شب خوش.

                                                                                       حاج قربان سلیمانی درگذشت. رادیو زمانه

                                                                          چه میهمانان بی درد سری هستند مردگان!                                                                                      نه به دستی ظرفی را چرک میکنند   نه به حرفی دلی را آلوده                                                           تنها به شمعی قانع اند و اندکی سکوت.                                  حسین پناهی

                                         خارها    خوار نیستند   شاخه های خشک   چوبه های دار نیستند                                                     میوه های کال کرم خورده نیز   روی دوش شاخه بار نیستند                                                            پیش از آنکه برگ های زرد را   زیر پای خویش    سرزنش کنی    خش خشی به گوش میرسد:   برگ های بی گناه    با زبان ساده اعتراف میکنند  خشکی درخت  از کدام ریشه آب میخورد!                                    قیصر امین پور  هم رفت.

   ای همه گل های از سرما کبود                                                                                                     خنده هاتان را که از لبها ربود؟                                                                                                    مهر هرگزاینچنین غمگین نتافت                                                                                                  باغ هرگز اینچنین تنها نبود.                                                                                                          روزگاری شام غمگین خزان                                                                                                       خوش تر از صبح بهارم مینمود.                                                                                        این زمان حال شما حال من است                                                                                               ای همه گل های از سرما کبود.                                                                                                     (فریدون مشیری)       قسمت آخر شعر و ننوشتم.همین طوری!

راهی  که  به  بهشت  می رود  نزدیک  است. من  به  آن  راه  دور دست  می روم  راهی  که  تنها  به خدا  می رسد.                                               عرفان نظر آهاری

خاطره میگوید : چنین کردم.  غرور میگوید : ممکن نیست چنین کرده باشم.                                       بالاخره خاطره چاره ای جز تسلیم ندارد.                                                                                        فردریک نیچه                                                                                                                                                                                                                                                    

سال نو مبارک.با آرزوی روزهای بهتر.

حالا که آمده ای گریه نمیکنم.این باران از آسمان دیگری است.

---

حالا که آمده ای بر میگردم  و کسی در چشمانم می نشیند.

---

حالا که آمده ای همین جا بنشین و فقط از خدا بپرس چقدر با هم بودن خوب است.

---

حالا که آمده ای هی بر نگرد و پشت سرت را نگاه نکن.گنجشک های آن شهر دور دست هم برای خود فکری می کنند.

---

حالا که آمده ای همین یک کلمه کافی است.آمده ای.                                                                                                          محمد رضا عبدالملکیان

                                                                  وقتی رفتی برف میبارید    ...                                                                                                                    هنوز برف میبارد.                                                                                رد پاهایت را چه کنم؟   

هان بله پيشينان گويند:                                                                                اينکه پيغامی نيايد نيز پيغامی ست.                                                             پس بلاتکليفی ما نيز تکليفی ست.                                                            گرچه ما از بس که بد آورده و بد بخت                                                             بس که دلتنگيم و از جان سير ميگوييم:                                                       مردن از اين زندگيها بهتر است اما                                                                    شايد اين تکليف ما باشد؟!                                                                                        (  مهدی اخوان ثالث  )

از بخت یاری ما است شاید که چیزی که میخواهیم یا به دست نمی آید یا از دست میگریزد.

                                                  نشان تو گه از زمین گاهی از آسمان جویم.

                                   بال بگشا و صفیر از شجر طوبی زن         حیف باشد چو تو مرغی که اسیر قفسی

چه فکر ميکني , که بادبان شکسته زورق به گل نشسته اي است زندگي ؟                                              در اين خراب ريخته, که رنگ عافيت از او گريخته, به بن رسيده راه بسته اي است زندگي ؟                              چه سهمناک بود سيل حادثه. که همچو اژدها دهان گشود . زمين و آسمان ز هم گسيخت.                           ستاره خوشه خوشه ريخت.و آفتاب در کبود دره هاي آب غرق شد.                                               هوا بد است. تو با کدام باد ميروي؟ چه ابر تيره اي گرفته سينه تو را , که با هزار سال بارش شبانه روز هم ,دل تو وا نميشود؟                                                                                                                تو از هزاره هاي دور آمدي.  در اين درازناي خونفشان, به هر قدم نشان نقش پاي توست.   در اين درشتناک ديولاخ ,ز هر طرف طنين گامهاي ره گشاي توست.بلند و پست اين گشاده دامگاه ننگ و نام ,به خون نوشته نامه ي وفاي توست. به گوش بيستون هنوز  صداي تيشه هاي توست. چه تازيانه ها که با تن تو تاب عشق آزمود!چه دارها که از تو گشت سربلند! زهي شکوه قامت بلند عشق,که استوار ماند در هجوم هر گزند.                       نگاه کن آن بلند دور, آن سپيده , آن شکوفه زار انفجار نور, کهرباي آرزوست! سپيده اي که جان آدمي هماره در هواي اوست!                                                                                                                        به بوي يک نفس در آن زلال دم زدن ,سزد اگر هزار بار, بيفتي از نشيب راه و باز رو نهي به آن فراز.                 چه فکر ميکني ؟ جهان چو آبگينه ي شکسته ايست که سرو راست هم در او شکسته مينمايدت.چنان نشسته کوه در کمين دره هاي اين فروغ تنگ , که راه بسته مينمايدت.                                                           زمان بيکرانه را تو با شمار گام عمر ما مسنج. به پاي او دمي است اين درنگ درد و رنج.                                  به سان رود که در نشيب دره سر به سنگ ميزند رونده باش.                                                                   اميد هيچ معجزي ز مرده نيست.                                  زنده باش!

هر روز چشم باز ميکنم و در اين هياهوي بي نور پي روزنه ميگردم.                                                     شايد آن سوي بي نوري ,  پشت اين روزهاي بي خورشيد,  دريايي از مهر و نور باشد.                                      بايد بروم. بايد از اين پرده عبور کنم.                                                                                                      کدامين جاده امشب ميگذارد سر به پاي تو؟

زندگي با ماجراهاي فراوانش                                                                                                           ظاهري دارد بسان بيشه اي بغرنج و درهم باف                                                                        ماجرا ها گونه گون و رنگ وارنگ است.                                                                                     چيست اما ساده تر از اينکه در باطن                                                                                                 تار و پود هيچي و پوچي هماهنگ است؟                                                                                       ماجراي زندگي آيا                                                                                                                         جز مشقتهاي شوقي توامان با زجر                                                                                           اختيارش هم عنان با جبر                                                                                                     بسترش بر بعد فرار و مه آلود زمان  لغزان                                                                                       در فضاي کشف پوچ ماجراها چيست؟                                                                                             من بگويم يا تو ميگويي                                                                                                                 هيچ جز اين نيست؟                (مهدی اخوان ثالث)

                                                      گونه بر ديوار و ديده در انتظار دريا.                                                                                                     مهم نيست.                                                                                                                   هر چند هيچ آسماني را به رويا نديده ام.                                                                              اما روزي از همين روزها                                                                                                         عنقريب ستاره اي گمنام                                                                                                      سراغ مرا ار چکامه گريه هاي تو خواهد گرفت.                       (سيد علي صالحي)

سلام.سلام.سلام.                                                                                                                   چند هزار بار بار سلام.کي جواب؟ها...کي جواب؟                                                                            من مشتاق را بي پاسخ مگذار.                                                                                                     به چشمه به آسمان به درخت به برگ و به زمين گوش ميدهم شايد طنين صداي تو را از لابه لاي ترانه بودنشان بشنوم که آهسته ميگويي:      بيقرار...سلام.

کدامين جاده امشب ميگذارد سر به پاي تو؟                                                                                   عزيز اينجا طلوع پيدا نيست.اينجا غروب پيدا نيست. اين هميشه خاکستري روزهاي عمر من که بي هيچ افقي   ره مي سپرند و ميروند. هر چه نشانه پشت اين بي نوريست.هر چه آشنا, هر آنچه نور,هر چه باران ,هر چه گل,پشت اين بي نوريست. هميشه نور!  هميشه نور که ميخواستم روزي عبور تو را از اين پرده خاکستري ببينم.                                                                                                                                             کدامين جاده امشب میگذارد سر به پاي تو؟

چشمان مهربانت نگران آسمان دل غم زده من است                                                                        این غمی که در چشمان تو موج میزند ,غم غرقه شدن من در غفلت است.                                         اشک هایی که از دیدگان نازنین تو فرو می افتد کفاره گناهان من است.                                                                  بی قرار مهربان من!                                                                                                              فدای مهربانیت!

                                                   من ندارم سر یأس
با امیدی که مرا حوصله داد.
باد بگذار بپیچد با شب
بید بگذار برقصد با باد
گل‌کو می‌آید
گل‌کو می‌آید خنده به لب... !                       (احمد شاملو)

در این بازیگر خانه بزرگ دنیا هر کسی یک جور بازی میکند تا هنگام مرگش برسد.                            تولدت مبارک

                                                با زمزمه ی تو                                                                                                                اکنون رخت به گستره خوابی خواهم کشید                                                                                       که تنها رویای آن                                                                                                                          تویی!                     (احمد شاملو)

نه مسافرم نه رعیت نه فقیر نه سرسپرده                                                                                              نه کسی که توی خلوت حسرت کسی رو خورده                                                                             نه یه زخم بی علاجم نه یه مرهم قدیمی                                                                                 ساده ام ساده ساده.ساده و صاف و صمیمی                                                                          حتی عاشق تو نیستم ولی شاید دل ببازم                                                                           شایدم بعدها بتونم از شبات قصه بسازم                                                                                 منو خط به خط بخونم نازنین نگامو بشناس                                                                             گاهی بدترین و گاهی مهربونترین نگاهاس                                                                            ممکنه عاشق چشمات.میشه از تو متنفر                                                                                ممکنه اینجا بمونم.میشه تا ابد مسافر                                                                                 نه یه جعبه جواهر .نه سفال زیر خاکم                                                                                      خیلی وقتا پام میلغزه.گاهی خاکی.گاهی پاکم                                                                    دنبال رفیقیم که تا آخرش بیاد                                                                                            دنبال یه معجزه ام.شاید از تو بر بیاد        (شاهکار بینش پژوه )

پشت كاجستان ، برف.
برف، يك دسته كلاغ.
جاده يعني غربت.
باد، آواز، مسافر، و كمي ميل به خواب.
شاخ پيچك و رسيدن، و حياط.

من ، و دلتنگ، و اين شيشه خيس.
مي نويسم، و فضا.
مي نويسم ، و دو ديوار ، و چندين گنجشك.

يك نفر دلتنگ است.
يك نفر مي بافد.
يك نفر مي شمرد.
يك نفر مي خواند.

زندگي يعني : يك سار پريد.
از چه دلتنگ شدي ؟
دلخوشي ها كم نيست : مثلا اين خورشيد،
كودك پس فردا،
كفتر آن هفته.

يك نفر ديشب مرد
و هنوز ، نان گندم خوب است.
و هنوز ، آب مي ريزد پايين ، اسب ها مي نوشند.

قطره ها در جريان،
برف بر دوش سكوت
و زمان روي ستون فقرات گل ياس.   (  سهراب سپهری   )                                                                  *  ممنونم  از حجت عزیز به خاطر نوشتن این شعر و حیفم اومد که فقط تو نظرات باقی بمونه.

                                         به تو نزدیکترم میدانم.                                                                                                                یک دو روزی دیگر                                                                                                       از همین شاخه لرزان حیات                                                                                           پر کشان سوی تو می آیم باز                                                                                              دوستت دارم                                                                                                                         بسیار                                                                                                                                      هنوز ...

پرده اي مي گذرد                                                                                                                      پرده اي مي آيد                                                                                                                   مي رود نقش پي نقش دگر                                                                                                  رنگ مي لغزد بر رنگ                                                                                                            ساعت گيج زمان در شب عمر                                                                                               ميزند  پي در پي زنگ:                                                                                                           دنگ دنگ دنگ ...                                                                                                                          سال نو مبارک .                                                                                                

                                                                      دور یا نزدیک راهش می توانی خواند                                                                                                     هر چه را آغاز و پایانی ست                                                                                                                حتی.هر چه را آغاز و پایان نیست.                                                                                                                      از به دنیا آمدن تا مرگ                                                                                                                                شاید مرگ هم راهی ست.

       روزها رفتند و من دیگر           خود نمی دانم کدامینم                                                                        آن من سر سخت مغرورم    یا من مغلوب دیرینم؟           (فروغ)