عطر یاد تو چه آرام آمد                                                                                                                و چه آرام مرا پیدا کرد                                                                                                         و چه آرام مرا عاشق کرد                                                                                                                و چه آرام مرا رسوا کرد.

تو چه می دانی من کیستم؟                                                                                                       هر آنگاه که مرا دیدی گمان کن که همانم  و غافل به گمانت باز بمان...                                                           هم او خداست که می داند  کدامین بنده کدامین بوده  و کدامین نیز می ماند.

به قول آقای کیوان شاهبداغی:                                                                                                           بارش ابر سپید         تاری پنجره وهم مرا میشوید                                                               کهکشانی به دل پنجره ام جای گرفت                                                                                         و خدایی به دل کوچک من....

با همه چشم تو را می جویم                                                                                                      با همه شوق تو را می خواهم                                                                                                    زیر لب باز تو را می خوانم                                                                                                             دایم آهسته به نام               (۵/۸/۱۳۸۱)

من لولی ملامتی و پیر و مرده دل                                                                                                            تو کولی جوان و بی آرام و تیز رو                                                                                       رنجور میکند نفس پیر من تو را  حق داشتی برو ....                                                                     من ماندم و ملال و غمم. رفته ای تو شاد با حالتی که بدتر از آن کس ندیده است.                               ای چشمه جوان!                                                                                                                          گویا دگر فسانه به پایان رسیده است

قصه این است...                                                                                                                       تمام آنچه خواستی و کسی نفهمید.                                                                                       بین شب و آیینه و من و تو                                                                                                        چه رازی نهفته؟                                                                                                                   رازی عطشناک                                                                                                                         رازی زلال که ابتدایش  آرزوهای کال من بود                                                                                         و انتهایش را کسی نفهمید......!

قول داده ام   هنگام شنیدن نامت بی خیال باشم!                                                                           از این قول درگذر!                                                                                                                     چرا که با شنیدن نامت   صبر ایوب را کم دارم     برای فریاد نزدن!!!           (نزار قبانی)                    

من آمدم تا بگذرم چون قصه ای تلخ                                                                                               در خاطر هیچ آدمیزادی نمانم                                                                                            ننشسته ام تا جای کس را تنگ سازم                                                                                             یا چون خداوندان بی همتای گفتار                                                                                               بی مایگان را از ره تاریخ دانم                                                                                                   سعدی بماناد!                                                                                                                     کز شعله نام بلندش نامها سوخت                                                                                                 من میروم تا شاخه دیگر بروید                                                                                                 هستی مرا این بخشش مردانه آموخت.                                                                     منوچهر آتشی ۱۳۸۴ـ۱۳۱۰